А я вот выпендрюсь и выложу текст про Фрунзика на армянском (сам правда нихрена не понимаю, что там написано - верстаю газету для местной армянской диаспоры практически вслепую). Вдруг он прочитает и ему будет приятно!
82 տարի առաջ ծնվեց նա՝ տխուր աչքերով գյումրեցին
Նա ստեղծեց բազում անմահ կերպարներ, կերպարներ, որոնք մինչ այսօր էկրանին են, շարժումներ, հայացք, որ միայն նրան էր հատուկ…. Ֆրունզե Մկրտչյան: Հուլիսի 4-ին է ծնվել այս ուրախ-տխուր մարդը… Ժողովուրդը այնքան է սիրել նրան, որ իր էպոսի հիմնասյուներից մեկի անունով անվանել է նրան Մհեր… Մեծ Մհեր… Անվանի Հայը լույս աշխարհ է եկել Հայաստանի երկրորդ քաղաքում` Գյումրիում: Գյումրեցուն հատուկ հումորով, հային հատուկ տխրությամբ` նա գրավեց ԽՍՀՄ ժողովուրդի սերն ու համակրանքը: 19 տարի է անցել նրա մահից, սակայն նա շարունակում է հուզել, ժպիտ պարգևել և իր դերասանական վարպետությամբ հիացնել, ապշեցնել շատերին: Նա լույս աշխարհ է եկել 1930 թվականի հուլիսի 4-ին՝ մշեցի Մուշեղի ընտանիքում: Ֆրունզեն սիրում էր նաև նկարել, ուստի սովորում է Գյումրու նկարչական ստուդիայում, ապա ուսումը շարունակում է Գեղարվեստի և թատրոնի ինստիտուտում: Այնուհետև հրավիրվում է Գյումրու Մռավյանի անվան ստուդիա` ուսանելու և այնտեղ էլ կերտում է բազում կերպարներ և ի ցույց դնում իր դերապատկերները «գունավորելու» միայն իրեն հատուկ շնորքը, խոսքը յուրահատուկ հնչերանգով հարստացնելու իր բնատուր տաղանդը: 1953 թվականից նա արդեն աշխատում էր Գ. Սունդուկյանի անվան թատրոնում, որտեղ էլ նա կերտում է բազում կերպարներ` դառնում է` Պաղտասար (Պարոնյանի «Պաղտասար աղբար»-ում), Գվիդոն` (Ժ. Հարությունյանի «Սրտի արատ»-ում) և այլն և այլն… Այս ամենից հետո նա բարձրանում է էկրան, որտեղ էլ ավելի մասնագիտացված, էլ ավելի գունեղ է դարձնում ֆիլմը, էլ ավելի բացահայտում իր տաղանդը, էլ ավելի զարմացնում հայ և օտար հանդիսատեսին, նրանցից էր Գվիդոնի կերպարը` 01-99-ում, փայլում է հատկապես Սիմոնի կերպարում` «Տերն ու ծառան»… Այնուհետև հրավերները հաջորդում են միմյանց , հրավերներ են լինում բազում երկրներից. նա մարմնավորում է «Ունայնություն ունայնությանց» Բորիս Իվանովիչին, Ռուբենին` «Միմինո»-ից և այս թվարկումը կարող ենք շարունակել ու շարունակել… Միշտ ուրիշին ժպիտ պարգևող այս դերասանը կյանքում դժբախտ էր, տխուր, առանձնացած, սեփական խնդիրներով` ներամփոփ դարձած… Նա մի առիթով ընդգծել է, որ երբ ինքը ծնվել է, բոլորը ծիծաղել են, իսկ ինքը` լացել, իսկ երբ ինքը մահանա, բոլորը կլացեն, իսկ ինքը` կծիծաղի… … Այս ուրախ ու տխուր մարդը գծեց դերասանի անեզր սահմանը, խոհուն հայացքով գրավեց շատերի սերը, բայց չվայելեց այդ սիրո բոլոր պտուղները, խաղաց, կերտեց ու ապրեց բեմում ու հանուն նրա… Շնորհավո՛ր տարեդարձդ, բեմի մեծ Հայ… Մհեր Մկրտչյան…
упс... уже не прочитает... Это сообщение отредактировал alesto - 4 июл 2012 в 12:27
В детстве Фрунзик был беспомощным, над ним все смеялись, он был худой, с большим носом, но оказалось, что Бог дал ему огромный актёрский талант. Он всю свою жизнь так жил — был смешным и грустным человеком одновременно. И СССР обожал своего таланта.
— Альберт Мкртчян
Чтобы понять всю силу его таланта, нужно смотреть не только его работы в кино, где в основном он играл комедийные роли, но и в театре. Для меня он — лучший исполнитель Сирано де Бержерака.
— Георгий Данелия
Фрунзик желал смерти, он рвался к ней, он мечтал о ней, жестоко гася в себе жизненные инстинкты. Его не время погубило и не пристрастие к вину и табаку… Нет, он сознательно шёл к своей погибели, не имея сил пережить болезнь сына и жены — огромное семейное горе.
… Актёр от начала до конца. Мы, коллеги, стояли за кулисами, смотрели и ждали, что нового он сегодня сделает в роли. Мы знали: он обязательно будет импровизировать, и это была гениальная импровизация. Поразительно, какая у него была находчивость. Он мог рассмешить целый зал. Я помню его спектакли, которые начинались гомерическим хохотом в зрительном зале, и этот хохот продолжался всё представление. Вообще Фрунзик был удивительным человеком — день начинал с песни и был счастлив. С другой стороны, в нём всегда жило ощущение какой-то трагичности…
… Человек приходит в этот мир с охапкой хвороста и его задача — сжечь её до конца, чтобы она не превратилась в тлен. К сожалению, Фрунзик не смог всё это сжечь, а там было очень много огня. Потеряли мы очень много тепла Фрунзика.
— Хорен Абрамян
Настоящий комедийный актёр, где-то во втором своём плане трагичен. Такими были Евгений Леонов, Андрей Миронов, Юрий Никулин и, конечно же, Фрунзик Мкртчян… У армян есть фраза: «Возьму твою боль». Это высшее проявление человечности. Во мне во многом это осталось от Фрунзика.
А я вот выпендрюсь и выложу текст про Фрунзика на армянском (сам правда нихрена не понимаю, что там написано - верстаю газету для местной армянской диаспоры практически вслепую).
Михаил ПУГОВКИН (1923 — 25.7.2008), киноактер, народный артист СССР (1988).
Он родился в деревне Рамешки Чухломского района Ярославской области, имя ему родители дали в честь дедов, дома звали Минькой. В Москве, куда семья перебралась для лечения матери, он, соврав о возрасте, стал работать учеником электромонтера, а после работы мчался в драматический кружок. Еще до войны попал на профессиональную сцену и был приглашен в кино. Съемка эпизода с его участием в фильме «Дедо Артамоновых» была закончена 22 июня 1941 года, а через два дня, вновь прибавив себе год, добровольцем ушел на фронт. Когда осенью 1942 года разведчик Пуговкин после тяжелого ранения был комиссован, он вновь пришел в театр, но быстро понял, что необходимо учиться.
22 народных артиста во главе с Иваном МОСКВИНЫМ как раз проводили первый набор в Школу-студию при МХАТе. Вызвав улыбки членов комиссии своим исполнением крыловской басни «Кот и повар», он отважно вызвался исполнить и лирику. После произнесенных нараспев со слезами на глазах пушкинских строк «Мой голос для тебя и ласковый и томный...» дальнейшего никто не слышал — такой стоял хохот.
Вслед за учебой была работа в Мурманске, Вильнюсе, Театре им. Ленинского комсомола, но после ошеломляющего успеха фильмов о солдате Иване Бровкине, в которых Пуговкин сыграл Захар Силыча, артист оставил сцену ради экрана. В перечне его работ 101 роль, среди которых Комендант в фильме «Девчата», Яшка-артиллерист из «Свадьбы в Малиновке», персонажи сатирических сюжетов «Фитиля» и смешных историй детского киножурнала «Ералаш», сказочные короли и цари, а венцом всего — россыпь комедийных героев в фильмах Леонида ГАЙДАЯ. Самой неожиданной оказалась реакция собратьев режиссера по профессии на участие Пуговкина в комедии «Иван Васильевич меняет профессию»: они испугались, что после гротескно исполненной актером роли режиссера Якина зритель усомнится в главном режиссерском качестве — интеллекте!
А я вот выпендрюсь и выложу текст про Фрунзика на армянском (сам правда нихрена не понимаю, что там написано - верстаю газету для местной армянской диаспоры практически вслепую). Вдруг он прочитает и ему будет приятно!
82 տարի առաջ ծնվեց նա՝ տխուր աչքերով գյումրեցին
Նա ստեղծեց բազում անմահ կերպարներ, կերպարներ, որոնք մինչ այսօր էկրանին են, շարժումներ, հայացք, որ միայն նրան էր հատուկ…. Ֆրունզե Մկրտչյան: Հուլիսի 4-ին է ծնվել այս ուրախ-տխուր մարդը… Ժողովուրդը այնքան է սիրել նրան, որ իր էպոսի հիմնասյուներից մեկի անունով անվանել է նրան Մհեր… Մեծ Մհեր… Անվանի Հայը լույս աշխարհ է եկել Հայաստանի երկրորդ քաղաքում` Գյումրիում: Գյումրեցուն հատուկ հումորով, հային հատուկ տխրությամբ` նա գրավեց ԽՍՀՄ ժողովուրդի սերն ու համակրանքը: 19 տարի է անցել նրա մահից, սակայն նա շարունակում է հուզել, ժպիտ պարգևել և իր դերասանական վարպետությամբ հիացնել, ապշեցնել շատերին: Նա լույս աշխարհ է եկել 1930 թվականի հուլիսի 4-ին՝ մշեցի Մուշեղի ընտանիքում: Ֆրունզեն սիրում էր նաև նկարել, ուստի սովորում է Գյումրու նկարչական ստուդիայում, ապա ուսումը շարունակում է Գեղարվեստի և թատրոնի ինստիտուտում: Այնուհետև հրավիրվում է Գյումրու Մռավյանի անվան ստուդիա` ուսանելու և այնտեղ էլ կերտում է բազում կերպարներ և ի ցույց դնում իր դերապատկերները «գունավորելու» միայն իրեն հատուկ շնորքը, խոսքը յուրահատուկ հնչերանգով հարստացնելու իր բնատուր տաղանդը: 1953 թվականից նա արդեն աշխատում էր Գ. Սունդուկյանի անվան թատրոնում, որտեղ էլ նա կերտում է բազում կերպարներ` դառնում է` Պաղտասար (Պարոնյանի «Պաղտասար աղբար»-ում), Գվիդոն` (Ժ. Հարությունյանի «Սրտի արատ»-ում) և այլն և այլն… Այս ամենից հետո նա բարձրանում է էկրան, որտեղ էլ ավելի մասնագիտացված, էլ ավելի գունեղ է դարձնում ֆիլմը, էլ ավելի բացահայտում իր տաղանդը, էլ ավելի զարմացնում հայ և օտար հանդիսատեսին, նրանցից էր Գվիդոնի կերպարը` 01-99-ում, փայլում է հատկապես Սիմոնի կերպարում` «Տերն ու ծառան»… Այնուհետև հրավերները հաջորդում են միմյանց , հրավերներ են լինում բազում երկրներից. նա մարմնավորում է «Ունայնություն ունայնությանց» Բորիս Իվանովիչին, Ռուբենին` «Միմինո»-ից և այս թվարկումը կարող ենք շարունակել ու շարունակել… Միշտ ուրիշին ժպիտ պարգևող այս դերասանը կյանքում դժբախտ էր, տխուր, առանձնացած, սեփական խնդիրներով` ներամփոփ դարձած… Նա մի առիթով ընդգծել է, որ երբ ինքը ծնվել է, բոլորը ծիծաղել են, իսկ ինքը` լացել, իսկ երբ ինքը մահանա, բոլորը կլացեն, իսկ ինքը` կծիծաղի… … Այս ուրախ ու տխուր մարդը գծեց դերասանի անեզր սահմանը, խոհուն հայացքով գրավեց շատերի սերը, բայց չվայելեց այդ սիրո բոլոր պտուղները, խաղաց, կերտեց ու ապրեց բեմում ու հանուն նրա… Շնորհավո՛ր տարեդարձդ, բեմի մեծ Հայ… Մհեր Մկրտչյան…
упс... уже не прочитает...
я ему скажу привет Валикджан и ему будет приятно .А если ему будет приятно -то и мне будет приятно. А если мне будет приятно -то я тебя так довезу- что и тебе будет приятно) Классика)))
Специально всю подборку просмотрел - сплошь великие! Позвольте мне добавить человека, которого я безгранично уважаю. Может быть и даже наверняка, кто-то не поймет. Но чел заслуживает своего места здесь. Позвольте представить - Джонни Кэш. Для очень многих он - герой целой эпохи.
Это сообщение отредактировал Teo12 - 13 июл 2012 в 19:23
МОСКВА, 16 июл - РИА Новости. Знаменитый британский музыкант, клавишник легендарной рок-группы Deep Purple Джон Лорд скончался в возрасте 71 года, передает в понедельник телерадиокорпорация Би-би-си.
В сообщении официального представителя музыканта говорится, что Лорд ушел из жизни в одной из клиник Лондона, окруженный членами своей семьи.
С августа прошлого года музыкант проходил лечение от рака поджелудочной железы.
Джон Лорд в 1968 году стал одним из основателей группы Deep Purple, которая вскоре превратилась в популярнейший музыкальный коллектив.
Лорд является соавтором многих композиций Deep Purple и, в частности, их самого знаменитого хита - песни "Дым над водой" (Smoke On The Water).
Он был членом Deep Purple вплоть до первого распада группы в 1976 году. Затем Лорд принял участие в деятельности группы Whitesnake, основанной экс-вокалистом Deep Purple Дэвидом Ковердейлом.
В 1984 году музыканты Deep Purple воссоединились, и Лорд участвовал в записи шести новых альбомов группы. В 2002 году он окончательно покинул коллектив и посвятил себя сольной карьере.
Это сообщение отредактировал Гоняло - 16 июл 2012 в 22:34
Скорблю... Уходят кумиры. Как жаль, что мы никогда больше не услышим одного из лучших клавишников и органистов мира! RIP. Огромная потеря для всех, кто знаком с его творчеством.
Только зарегистрированные и авторизованные пользователи могут оставлять комментарии. Авторизуйтесь, пожалуйста, или зарегистрируйтесь, если не зарегистрированы.
1 Пользователей читают эту тему (1 Гостей и 0 Скрытых Пользователей)
yaplakal.com